Información
Noticia destacada de Galicia

A Xustiza española é un perigo para a democracia.

Información
Galicia 01 Diciembre 2018 263 votos

axustizaestaquearde Falando de Xustiza, asumo que o título poida parecer inxusto por generalizador, pero só debería molestar a quen teñan mala conciencia polas sentenzas que asinen, aos corporativistas a calquera prezo ou aos susceptibles irracionales. No seu descargo, que tire a primeira pedra quen, de entre os que estean de acordo co título, eu o primeiro, non cometa algunha maldade para sobrevivir. Pero hoxe falamos dun risco moi serio, e que é imposible de derrotar coa lei na man e a urxencia que se require.

 

 Porque xa estamos tardando, e moito.

 Trátase do perigo de que a débil democracia española sexa destruída desde dentro polos personaxes máis poderosos do poder xudicial, o terceiro do Estado, cuxa posición principal no sistema democrático vén, como todos sabemos, desde o seu nacemento. Pero que en España foi o máis impermeable aos cambios producidos desde a morte do dictador e o único cuxos membros non dependen da vontade social reflectida nas urnas.

 Percorramos, pois, a súa traxectoria con algúns recordos.

 Quen, por poñer unha data, en decembro de 1970, tiñan a desgraza de caer nas garras da policía política franquista e, tralas torturas de rigor, eran enviados ao banquiño daquela "xustiza", sabían o que lles ocorrería segundo o xuíz que tivese que xulgalos, aínda que a lei, entón franquista, tamén era a mesma para todos.

 Quen, por poñer outra data, tralo verán de 1971, eran detidos pero, baixo a habitual choiva de golpes conseguían inventarse unha coartada que arruinase a posibilidade de condena ata por "aqueles xuíces", atopábanse con que o goberno de Franco, á vista de que algúns maxistrados non "colaboraban" como antes, aprobara unha lei que os enviaba ao cárcere sen xuízo, aínda que podías pagar unha cantidade/chantaje que, ao cambio de hoxe, poderían ser uns 60.000.- " para non pasar dous meses entre rejas. Parecía deseñada para que só librásense os "nenos de papá", aínda que fosen rojísimos universitarios. Canto recorda aquela lei tardo franquista a esta Lei Mordaza, tardo monárquica", que concede un exceso de poder brutal ás forzas represivas, parte interesada e a máis forte, nun conflito que poidan ter con calquera particular que vaia pola rúa. E estes xuíces que, como aqueles, déixanse roubar competencias sen poñer o grito no ceo, polo simple feito de que así lles quitan carga de traballo. Onde quedaron os principios" Pecho paréntesis.

 Por certo, "aqueles xuíces" eran os mesmos que seguiron dictando sentencias anos e anos trala morte de Franco.

 E tamén quen, durante os anos máis felices da democracia bipartidista tiveron relación directa coa xustiza, a laboral por poñer un exemplo, sabían perfectamente os resultados das demandas complexas dos traballadores contra as súas empresas, segundo o xulgado que tivese que dictar sentenza. Aínda que a lei, neste caso "democrática", tamén era a mesma para todos.

 Estas cousas, estadísticamente certas e tan propias do comportamento humano, seguro que tamén ocorren noutros países, democráticos ou non.

 Pero o que non ocorre fóra das nosas fronteiras é que os maxistrados de maior rango sexan tan indignos da súa condición como para reunirse a toque de corneta do goberno X para pararlles os pés aos representantes electos dos cataláns, por exemplo, e ao mesmo tempo consíntanse a si mesmos o tardar varios anos en dictar sentenzas, iso si, en papel mollado, contra ese mesmo goberno X, por cuestións tan decisivas como a amnistía fiscal de Montoro ou o seu comportamento anticonstitucional, por non someterse ao Congreso dos Deputados durante o ano case enteiro que durou o seu último periodo en funcións, entre finais de 2015 e finais de 2016.

 E o que quizais tampouco ocorra noutros países europeos aínda que sexan antigas ditaduras, probablemente porque esas ditaduras non foron consecuencia directa do golpe de estado e posterior guerra civil máis sanguenta do século XX no mundo occidental, é o desprezo que, desde os máis altos maxistrados ata algúns xuíces de base, estean demostrando cara ás sentenzas dictadas por un tribunal superior a todos os españois, como o é o TEDH de Estrasburgo, ante o que deberían manifestar tanto respecto como o que eles esixen a 47 millóns de españois para as súas sentenzas.

 Porque, si fosen respetuosos con sentenzas como as que determinan sen dúbida que queimar unha foto do rei non implica ningunha clase de delito, non deberían admitir a trámite ningunha das denuncias que os fascistas españois seguen presentando contra todo aquel cuxas opinións moléstanlles, especialmente si son humoristas e saen pola tele, ou aínda que se gañen a vida titiriteando diante de 50 nenos, convenientemente protexidos polos seus pais de calquera cousa que ocorra á súa ao redor.

 E si, en lugar de querer converter as vellas guerras conquistadoras para dominar Europa en guerras actuais, pero á defensiva desesperada contra tribunais europeos, tivesen un mínimo de consideración polo que ocorreu coas euroórdenes do seu xuíz Llarena, ante as que xuíces europeos de diversos países decidiron, un tras outro, blindar aos políticos cataláns exiliados aos seus países para protexelos do Estado español, fai bastantes meses que deixarían en liberdade aos presos políticos cataláns que teñen entre rejas, a propósito de que o paso do tempo levará á Xustiza española a unha derrota histórica en Estrasburgo, co agravante de que, para ese momento, é probable que Catalunya xa non forme parte do Estado español e España, si non fose capaz de librarse de toda unha xeración de dirixentes políticos herdeiros do franquismo con distintos matices, póidase converter nunha Monarquía autoritaria tan parecida á da ditadura de Primo de Rivera, e quizais ata teña conxelada, pendente de sentenza do Parlamento Europeo, a súa presenza na UE, por excederse tanto na persecución dos dereitos humanos.

 Non fai falta ser futurista para considerar, tamén, este panorama como unha posibilidade real.

 Porque o problema non é o feito de que nos afastemos tanto do respecto ás liberdades e aos dereitos humanos, senón o efecto que iso produce en millóns de españois que, sen maior formación xurídica que a proporcionada por unha televisión manipulada polo goberno, especialmente durante a longa etapa de Rajoy na que se ha sustanciado o conflito con Catalunya e na que, por exemplo, a Xustiza abriu moitos máis expedientes de acusados por terrorismo logo da desaparición de ETA que antes, teñen, eses millóns de persoas, dicía, no sacrosanto "respecto á lei" e, por extensión, tamén "respecto ás sentenzas dos tribunais", o seu único argumento para opinar en contra dos independentistas, ou de calquera que se mova e ao que decida pararlle os pés algún xuíz sensible ao escándalo subjetivo que poidan sentir, por exemplo, uns ultra católicos por calquera "me cago en Deus" que escoiten, ou por calquera "cona insumiso" que vexan desfilando pola rúa.

 O problema son as consecuencias non conscientes que producen en millóns de cabezas, que despois votan, os sucesivos comportamentos efectivamente autoritarios do incuestionable terceiro poder do Estado, o xudicial. O duns maxistrados que, de ser puros engranajes da "xustiza" asasina do franquismo pasaron, sen a menor depuración de efectivos humanos, nin auto depuración, aínda que só fóra por decencia, a administrar unhas leis que lentamente fóronse cambiando a democráticas, entre outras cousas porque, pola contra, agora non estariamos en Europa. Pero, iso si, baixo a bandeira e a monarquía elixidas por Franco.

 Porque cando toman carta de natureza sentencias contrarias aos valores esenciais e indiscutibles da democracia, como a liberdade de expresión, ou os manejos descarados dos tempos de tramitación dos expedientes segundo conveña aos gobernos, o que no fondo está ocorrendo é que se cultiva nas mentes a aceptación acrítica e indefensa do autoritarismo, conseguindo que, nun mesmo momento histórico, por exemplo, agora, ao partido clásico da dereita cáiaselle a careta de demócrata que se colocou para ocultar a mirada do seu franquismo de nacemento, a un partido laranxa e emerxente parézalle máis rendible electoralmente disputar o voto ultra de dereitas en lugar de buscar o centrista e, eramos poucos, apareza tamén un terceiro en discordia como VOX, que atope oco para reivindicar a herdanza sen contaminar do franquismo e, ademais, multiplique os seus votos nas primeiras eleccións que se van a celebrar tras tantas sentenzas contra España en Europa, por poñer un exemplo de casualidade. Ou quizais de causalidad, señor Borrell"

 Si, nin sequera fíxonos falta recordar o vergonzoso percorrido no Tribunal Supremo do asunto dos gastos fiscais hipotecarios, ou o wapp de Cosidó aos seus senadores do PP, para concluír que a Xustiza española é, moi probablemente, o maior perigo para a democracia española.

 E que o problema da nosa sociedade é que ese mal non pode ser derrotado, pola propia democracia, nas próximas contendas electorais.

 Que tal, señores e señoras diputad@s, xa que están todos vostedes máis despistados que un pulpo nun garaje ante o reto de como elixir, sen quedar de novo con todos os seus cus ao aire, aos membros do Consello Xeral do Poder Xudicial, si aproban a reforma legal necesaria para que todos os xuíces do Supremo máis os do Constitucional, e moitos outros dos tribunais das instancias máis elevadas, sexan elixidos por sufragio universal dos mesmos millóns de españois que elixen aos seus representantes políticos, pero no caso dos maxistrados só entre candidatos que se presenten individualmente, nunca de partidos políticos nin de asociacións xudiciais"

 Sempre que, a diferenza dos que aspiran a deputados, senadores, alcaldes e outros que deban ser electos, reúnan a formación e experiencia necesarias para sentenciar.

 Como di o do anuncio da ONCE, "eu aí déixoo".

Por Domingo Sanz  http://xornaldegalicia.es/domingo-sanz-lic-en-cc-politicas-por-la-univ-complutense-madrid/12675-la-justicia-espanola-es-un-peligro-para-la-democracia

También:

El Poder Judicial ha ascendido a los tres magistrados apartados de Gürtel por ser afines al PP
Juan Pablo González acaba de ser elegido nuevo presidente de la Audiencia Provincial de Madrid solo con los votos del bloque conservador del CGPJ

Espejel fue aupada a la presidencia de la Sala de lo Penal de la Audiencia Nacional después de que sus compañeros votaran sacarla de los juicios Gürtel

El PP se obstinó en Enrique López para el Constitucional, tuvo que dimitir por conducir borracho y acabó en la Sala de Apelaciones de la Audiencia Nacional

https://www.eldiario.es/politica/Poder-Judicial-magistrados-Gurtel-PP_0_840966982.html

 

 Feijóo celebra actos públicos como Presidente da Xunta con recoñecemento expreso ao seu ex-director condenado por corrupción no caso Campeón

Foi en maio de 2011 cando estourou o primeiro gran caso de corrupción que afectou aos gobernos de Feijóo, o Campeón, coa detención entre outros de Varela de Limia e Silva, nomeados dous anos antes polo PP, xunto co empresario Jorge DorriboA sentenza chegou hai agora un ano, o 20 de novembro de 2017, e nela condenouse a 12 persoas cun relato dos feitos que constatou a existencia dunha “trama” en torno a Dorribo para obter préstamos e subvencións públicas por varios millóns de euros de xeito ilegal valéndose das xestións realizadas polos dous cargos do Igape e polo daquela deputado autonómico do PP Pablo Cobián, tamén condenado. A sentenza indica que “dita obtención fraudulenta do préstamo non sería posible sen a intervención decisiva do director do IGAPE Joaquín Varela de Limia e do subdirector de Información Especializada do IGAPE Carlos Silva e de Pablo Cobián”.

Otros articulos relacionados.....