Información
Noticia destacada de Galicia

COMUNICADO - SENTENCIA GURTEL

Información
Galicia 25 Mayo 2018 1264 votos
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
Desde Xuntos Galicia  (plataforma ciudadana), como impulsora y acusación particular de casos como Patos o Enchufes, (entre otros), y como denunciante de la "trama gurtel gallega del PP" de financiación ilegal del PP de Nuñez Feijoo, que Fiscalía de Santiago paralizó sin ningún tipo de explicación a los denunciantes, queremos EXIGIR la dimision inmediata del Presidente del Gobierno Mariano Rajoy y de su acolito en Galicia Núñez Feijóo el cual, y como consta en la denuncia reseñada, ha llevado a cabo una trama similar en Galicia a través de empresas "amigas" con concesiones de dudosa honestidad a cambio de....lo que Fiscalía debía haber investigado y no ha hecho 
 
Queremos reseñar igualmente que el referente nacional de nuestra rama politica Xuntos Actua (actua galicia), Baltasar Garzón, fue quien destapó la trama gurtel que ahora recibe condena, y por causa de su actuación contra la corrupción fue apartado injustamente de la judicatura por un tribunal al mandato de los poderes fácticos y oscuros del Partido Popular 
 
Carlos Armada
Portavoz de Xuntos Actua 
Coordinador de Xuntos por Galicia 
 
De interés:
 

 2candidatoselecciones20DPPdeGaliciaA Sección Segunda da Sala do Penal da Audiencia Nacional condenou á 29 dos 37 acusados no xuízo pola Época I (1999-2005) do caso Gürtel, a penas que van desde os 51 anos e 11 meses que recaeron en Francisco Correa ata os cinco meses, correspondentes a Jacobo Gordon, mentres que absolve aos outros oito procesados, entre eles Álvaro Pérez.

 Na primeira sentenza que dicta a Audiencia Nacional en relación coa trama Gürtel, os xuíces consideran que os acusados cometeron delitos de asociación ilícita, fraude á administración pública, cohecho (activo e pasivo), falsedad en documento mercantil, malversación de caudales públicos, prevaricación, blanqueo de capitais, delitos contra a facenda pública, tráfico de influencias, apropiación indebida, exacciones ilegais ou estafa procesal intentada. Todos eles membros do PP.

Descargar copia de la Sentencia Sentencia AN Penal Sentencia Gürtel 17 mayo 2018...(+)

 A resolución impón a pena máis alta, de 51 anos e 11 meses de cárcere, ao líder da trama, Francisco Correa, mentres que ao seu considerado número dous, Pablo Crespo, condénalle a 37 anos e medio. O extesorero do PP Luís Bárcenas é condenado a 33 anos e 4 meses de prisión e multas por máis de 44 millóns de euros. Á súa muller, Rosalía Igrexas, a Audiencia imponlle unha pena de 15 anos e 1 mes. Pola súa banda, a ex muller de Correa, Carmen Rodríguez Quijano, resulta condenada a 14 anos e 8 meses de cárcere.

 Outras das condenas máis elevadas son as do exalcalde de Majadahonda Guillermo Ortega, penado con 38 anos e 3 meses de cárcere; a do exconsejero madrileño Alberto López Vello, con 31 anos e 9 meses; a do contable do entramado, José Luís Esquerdo, de 17 anos e 7 meses; ou a do exalcalde de Pozuelo Jesús Sepúlveda, de 14 anos e 4 meses, entre outras.

 O fallo inclúe 28 delitos de prevaricación que alcanzan a 194 anos de inhabilitación para os condenados. Detalla 24 delitos de cohecho que recaen sobre 12 persoas, 26 de blanqueo, 36 de malversación e 20 delitos contra a facenda pública, dos que 11 recaen no matrimonio Bárcenas-Igrexas. A sentenza inclúe un total de 165 penas.

 A sentenza, de 1.687 páxinas, inclúe un voto particular discrepante do maxistrado Anxo Hurtado, no que propón a absolución de Ricardo Galeote, Anxo Sanchís e o seu fillo, así como de Carlos Clemente. Ademais, o maxistrado oponse á condena ao PP como partícipe a título lucrativo.

 Os maxistrados explican que a sentenza maioritaria baséase no seu maior parte no relatorio inicial de Anxo Hurtado. Ao quedarse este en minoría en varios aspectos da mesma, o relatorio pasou en forma de coponencia aos outros maxistrados, figurando Xullo de Diego como ponente, a efectos formais, ao ser o máis antigo.

 Os feitos probados da chamada ?primeira época de Gürtel? sitúanse entre os anos 1999 ata 2005, con algunhas actividades moi concretas posteriores, en relación coa estrutura da organización liderada por Francisco Correa e despregada en determinados territorios gobernados polo Partido Popular.

 A Sala xulgou os feitos atribuídos ao Grupo de Correa na localidade malagueña de Estepona, nos municipios madrileños de Majadahonda (2001 a 2005) e Pozuelo (2003 a 2005), municipio de Madrid (2002), Comunidade de Madrid (2004 a 2008) e Comunidade de Castilla e León (2002 e 2003).

 O tribunal considera acreditado que durante eses anos entre o Grupo Correa e o Partido Popular teceuse neses territorios unha estrutura de colaboración estable e consistente en prestación de múltiples e continuos servizos relativos a viaxes, organización de eventos, dentro da normal actividade de devandito partido político. Pero ademais, segundo a Sala, creouse ?en paralelo un auténtico e eficaz sistema de corrupción institucional a través de mecanismos de manipulación da contratación pública central, autonómica, e local a través da súa estreita e continua relación con influyentes militantes de devandito partido, aquí enjuiciados, que tiñan posibilidades de influír nos procedementos de toma de decisión na contratación pública de determinados entes e organismos públicos que dirixían ou controlaban directamente a través de terceiras persoas?.

 A sentenza relata como as empresas de Correa ou outras empresas terceiras elixidas, co apoio dos cargos públicos condenados, gozaban dun arbitrario trato de favor na contratación pública. Inflaban prezos que se cobraban das distintas administracións públicas afectadas, coa finalidade buscada da obtención ilícita de importantes beneficios a costa do erario público, ?ou ben comisións cando a adjudicataria eran terceiras empresas, que logo se repartían entre o Grupo Correa e as autoridades ou cargos públicos electos ou designados corruptos, que recibían cantidades de diñeiro en metálico, pero tamén outro tipo de servizos ou agasallos prestados por diferentes empresas desta trama, como eventos, viaxes, festas, celebracións, etc. Das que nalgúns casos beneficiáronse tamén os seus familiares?.

 Outras cantidades detraídas, segundo os xuíces, serviron directamente para pagar gastos electorais ou similares do Partido Popular ou foron parar como donaciones finalistas á chamada ?Caixa B? do partido, consistente ?nunha estrutura financeira e contable paralela á oficial existente polo menos desde o ano 1989, cuxas partidas anotar informalmente, en ocasións en simples follas manuscritas como as correspondentes ao acusado Bárcenas, nas que se facían constar ingresos e gastos do partido ou noutros casos cantidades entregadas a persoas membros relevantes do partido, aínda que estes últimos aspectos que se describen o son únicamente para precisar o contexto no que se imbrican os feitos obxecto deste enjuiciamiento, pero quedando fóra do seu ámbito de coñecemento?.

 Polos feitos xulgados nesta peza, Francisco Correa percibiu 8.400.000 euros por contratos públicos adxudicados ás súas empresas durante o periodo 2000-2008. Estes contratos- indica a Sala- xeraron un importante prexuízo ás entidades públicas, por canto o prezo do servizo que lles foi prestado ?era maior que o normal de mercado, pola superior marxe de beneficio das empresas de Correa e porque incluía como custo a comisión abonada para obter as adjudicaciones?.

 Ademais, Correa ingresou 2.850.000 euros en concepto de comisións por intermediar en favor de empresas alleas ao seu grupo.

 Luís Bárcenas, peza fundamental na trama organizada por Correa

 Dentro do entramado de empresas que Francisco Correa crea á súa ao redor no que a sentenza denomina ?un auténtico sistema de defraudación do erario público?, Luís Bárcenas era unha peza fundamental porque coa súa presenza, desde dentro do partido, podía achegarse a quen en cada caso conviña para conseguir a adjudicación correspondente, ?de cuxa ejecución incrementábase na cota fixada, que logo se repartía entre quen tiña relación nela, e do que o propio partido recibía o seu correspondente beneficio?.

 Nesa relación, Francisco Correa encargábase dos contactos cos empresarios e á súa vez contactaba con Luís Bárcenas, que facía as xestións necesarias ?para que as adjudicaciones recaesen no concreto empresario que lles interesaba, en cuxa ejecución incluíanse os incrementos correspondentes, que logo eran repartidos do xeito que se tiña establecida?.

 A Sala considera acreditado que Bárcenas nutriu as súas contas de Suiza ?con fondos provenientes de comisións que recibiu pola súa xestión e intermediación, aproveitándose dos cargos públicos que ostentou, en contrataciones públicas irregularmente adxudicadas?.

 Os xuíces non creron a versión do acusado de que a súa fortuna fóra de orixe lícita e explican que tamén se apropiou indebidamente da chamada ?caixa b? do partido, á que el denomina contabilidad extracontable do Partido Popular?. Por estes feitos condénalle por apropiación indebida, aínda que o PP renunciou a calquera reclamación. A Sala, con todo, conclúe que as cantidades existían e xa que logo ?o acto de apoderamiento produciuse e recaeu sobre unha cousa allea?, apoderándose de algo que non lle pertencía e que recibiu como mero custodio.

 O Tribunal explica que desde o ano 2000, Luís Bárcenas desenvolveu pola súa conta e en colaboración coa súa esposa Rosalía Igrexas, que tamén resulta condenada, unha actividade dirixida a enriquecerse de forma ilícita, intermediando noutras adjudicaciones e apropiándose de fondos do PP, que ocultou a través dun entramado financeiro en Suiza, que logo aflorou mediante a simulación de distintas operacións comerciais e que destinou a pagos en efectivo, de xeito opaco para a Facenda Pública.

 A Sala conclúe que a súa muller, Rosalía, en connivencia con el, valeuse do mesmo procedemento para ocultar as súas propias rendas e as do seu esposo, e tamén simulando realizar algunha venda de cadros. A sentenza relata o sistema ideado polo matrimonio para ocultar as súas rendas en Suiza e como cambiou a partir de febreiro de 2009, cando se abriu a presente causa e producíronse as primeiras detencións xudiciais. O Tribunal rexeita o argumento esgrimido pola defensa de Rosalía de que carecía de coñecementos como para levar a cabo as actuacións que se lle imputan. Esa xustificación, segundo a Sala, relegaríalle ?a pouco máis dun simple obxecto, e isto non o debe consentir o Tribunal?.

 Desde o ano 2000, queda acreditado que Luís Bárcenas e Rosalía Igrexas coa ?finalidade defraudatoria que guiou a súa actuar? ocultaron rendas ao Tesouro Público deixando de ingresar as cotas por IRPF e de IP (imposto de patrimonio) desde o ano 2000, aínda que se lles absolve dos delitos dos exercicios de 2000, 2001, 2002, 2004, 2005 e 2009 por prescribir, cotas que superan os seis millóns de euros. Polos exercicios polos que resulta condenado, correspondentes a 2003, 2006, 2007, Bárcenas e Rosalía Igrexas deberán indemnizar a Facenda estatal con case seis millóns de euros, máis os intereses de demora e os intereses legais.

 Colaboradores externos da trama Correa

 A sentenza distingue entre os membros da trama Correa, aos que condena por asociación ilícita (salvo os xa condenados na recente sentenza do Tribunal Supremo no caso Fitur) e os colaboradores externos, que desempeñaban as súas funcións no ámbito da Administración. Entre estes últimos, o tribunal describe o papel levado a cabo en Estepona polo gerente da Sociedade Municipal de Turismo, Ricardo Galeote nos contratos ás empresas de Correa; a Sala relata o papel exercido polo deputado por Segovia Jesús Merino dentro do apartado de Castilla e León. No municipio madrileño de Pozuelo, o tribunal describe as actuacións ilícitas executadas polo ex alcalde Jesús Sepúlveda.

 Na Comunidade de Madrid, a sentenza detalla os actos levados a cabo polo ex director xeneral de Inmigración, Carlos Clemente. Os maxistrados destacan a operativa ilícita desenvolvida polo entón alcalde de Majadahonda,
 Guillermo Ortega e o ex conselleiro madrileño Alberto López Vello a quen inclúe dentro da organización criminal do Grupo correa, resultando tamén condenados por asociación ilícita. Todos eles, aproveitándose das súas competencias dentro da Administración conviñan con Francisco Correa para procurarse ilícitamente un mutuo beneficio.

 Os responsables políticos, explica a sentenza, ?exercían a súa capacidade de influencia ou impoñían mediante a presión que lles permitía o abuso das funcións propias do seu cargo, as directrices idóneas para orientar a oferta e as condicións dos contratos ás conveniencias da empresa do grupo?. Os xuíces destacan a influencia que tiñan Luís Bárcenas e Jesús Merino sobre outros cargos do PP e da que se aproveitaron Francisco correa e o seu número dous, Pablo Crespo para conseguir adjudicaciones públicas a favor das súas empresas.

 A sentenza describe un mecanismo similar na contratación coas administracións públicas, con adjudicaciones que vulneraban a normativa administrativa, obtendo así un lucro persoal ilícito para as empresas de Correa e para os funcionarios ou cargos que desde dentro da Administración participaban nesa irregularidade.

 As comisións que se devengaron polas operacións enumeradas non só abonábanse en metálico. A sentenza detalla múltiples viaxes e outros servizos organizados pola axencia Pasadena Viaxes, agasallos de coches, reloxos, ou eventos familiares nalgún caso. As comisións maquillábanse mediante a emisión de facturas ficticias ou por importes superiores. Por exemplo, a Sepúlveda, a axencia Pasadena viaxes sufragoulle en viaxes e servizos turísticos da familia 50.332 euros. E 4.500 euros de eventos familiares. Outro exemplo é o de Alberto López Vello, de quen a sentenza considera que cobraba un dez por cento de cada acto que organizaba coa
 trama de Correa, entre 2004 e 2008, con comisións en metálico e en especie. As cantidades incluíanse como custo á Comunidade de Madrid e pagábanse con cargo ás súas arcas públicas.

 Respecto de López Vello calculouse que puido devengar en concepto de comisións en metálico 282.302 euros por 348 actos que organizou na CAM. A esta cantidade débense engadir outros 166.567 euros de comisións en relación con outros 38 actos que organizou con outra das condenadas, Isabel Jordan, a partir de 2007, cando esta se independizó das empresas de Correa. Así, en total, as comisións devengadas alcanzan a cifra de 448.870 euros.

 Validez das grabaciones realizadas polo exconcejal José Luís Penas

 A sentenza rexeita unha a unha todas as peticións de nulidad suscitadas polas defensas. Entre estas, a petición de que se declarasen nulas as grabaciones realizadas polo ex concelleiro de Majadahonda José Luís Penas.

 En liña coa recente sentenza do Tribunal Supremo sobre a mesma cuestión (Peza Fitur), o tribunal explica que cando o interlocutor dunha conversación que mantén con outro decide desposuírse do segredo que ampara esa mensaxe, o segredo deixa de ser tal, e polo tanto non hai dereito fundamental que protexer.

 A Sala recorda que o que a jurisprudencia non tolera é acudir a técnicas subrepticias ou valerse dalgún tipo de ardid para conseguir a información, chegando á intromisión da intimidade porque nese caso se viciaría o contido do gravado. Pero na grabación realizada por Penas, segundo o tribunal, non se aprecia circunstancia algunha que permita pensar que non se estivesen comunicando os interlocutores con absoluta liberdade e coñecemento do que dicían e con quen o dicían.

 Torcimiento do Dereito

 Para o tribunal, basta a soa lectura dos feitos para comprobar a importante cantidade de actuacións prevaricadoras que se manifestan ?de cantos xeitos son imaginables para violentar os procedementos de contratación, dos que os fraccionamientos ou a contribución na elaboración dos pliegos de prescripciones, ou a preselección de empresas, son , por só traer aquí algún exemplo do que relatamos na parte fáctica da presente sentenza, unha mostra clara de torcimiento do dereito, característico da prevaricación, que, ademais, ten por finalidade detraer dos caudales públicos que teñen baixo o seu custodia os acusados, e
 da que han de ser garantes, cantidades que subtraen para beneficio propio con merma para as arcas municipais?.

 Os xuíces conclúen que a operativa dos acusados converteuse nun mecanismo xeneralizado de emitir facturas que non respondían a servizos reais ou infladas, pese ao cal abonábanse con cargo aos fondos públicos municipais.

 O PP, Ana Mato e Gema Matamoros, partícipes a título lucrativo

 O tribunal conclúe que o PP de be ser condenado como partícipe a título lucrativo polos actos electorais que sufragaron as empresas do grupo Correa nas localidades madrileñas de Majadahonda e Pozuelo cando Guillermo Ortega e Jesús Sepúlveda eran candidatos a esas alcaldías.

 A Sala explica que concorren todos os requisitos do responsable a título lucrativo, en tanto que os actos delituosos descritos na sentenza, ?produciron beneficios económicos cuantificables ao Partido Popular, consistentes no financiamento ilegal de actividades e diversos actos políticos realizados en campañas e precampañas electorais para os seus candidatos, que doutro xeito houbesen ter que ser sufragados directamente con recursos económicos propios do partido político en cuestión?.

 A formación política deberá abonar 133.628,48 euros polos actos levados a cabo en Majadahonda e 111.864,32 euros polos de Pozuelo, ao haberse constatado que se produciu un enriquecimiento ilícito en prexuízo dos intereses do Estado, xerándose unha obrigación civil de devolución. Abonarano de modo directo e solidario cos condenados Guillermo Ortega, José Luís Penas, Juan José Moreno, Mari Carmen Rodríguez Quijano, Francisco Correa, Pablo Crespo (polos gastos de Majadahonda) e Jesús Sepúlveda (polos de Pozuelo).

 O tribunal explica que é o PP nacional e non o seu grupo municipal o que debe responder. ?Xa que logo, a persoa, neste caso xurídica, coñecedor do destino dos fondos recibidos e beneficiada da actividade ilícita desenvolvida por Francisco Correa foi o Partido Popular non o grupo municipal, grupo municipal que segundo declarou ante o Tribunal a testemuña Pío García Escudero en campaña electoral está baleiro de contido dado que hai unha serie de candidatos que aspiran a ser alcaldes e concelleiros; a testemuña Ricardo Romeu de Tejada confirmouno ante o Tribunal: ?era o Partido Popular quen debía sufragar os gastos e non o grupo municipal?. Xa que logo, é o Partido Popular, di a sentenza, quen ostenta un único NIF no tráfico xurídico e quen resulta obrigado ao resarcimiento do dano.

 A Sala tamén condena a Ana Mato como partícipe a título lucrativo na cuantía de 27.857,53 euros polas viaxes e outros servizos que o Grupo Correa ofreceu á súa familia. O tribunal recorda que na época daquelas dádivas Ana Mato estaba casada en réxime de gananciales con Jesús Sepúlveda e xa que logo eses gastos abonados polos condenados debían correr a cargo da sociedade de gananciales ? parece evidente ? sinala a sentenza- que si a señora Mato realiza unhas viaxes e recibe uns servizos que non abona, está obtendo un beneficio na parte ou cota que debese corresponderlle sufragar como membro da sociedade conyugal, polo que, na medida que supón un enriquecimiento sen causa, como diciamos arriba, vén obrigada a restituír aquilo en que se beneficiou?.

 Do mesmo xeito, a Sala condena a Gema Matamoros, esposa do ex alcalde de Majadahonda Guillermo Ortega a devolver 45.066,66 euros por participar a título lucrativo das viaxes e agasallos cos que a trama Correa obsequiou ao matrimonio.

 Voto particular do maxistrado Anxo Hurtado

 No seu voto particular, Anxo Hurtado expón os argumentos polos que non está de acordo coa introdución que incluíron os seus compañeiros na sentenza maioritaria, nin coas condenas ao PP como responsable a título lucrativo e as condenas impostas a Ricardo Galeote, Carlos Clemente e Anxo Sanchís e fillo.

 En relación coa introdución da sentenza maioritaria, que contextualiza ao Grupo Correa na órbita do Partido Popular e da corrupción institucional, esas valoracións, segundo Hurtado, son improcedentes en tanto que o PP estivo encartado como partícipe a título lucrativo e xa que logo ?hai que partir da súa total ausencia de participación nos feitos delituosos e o seu descoñecemento dos mesmos?.

 Este maxistrado critica que de algo que foi colateral ao enjuiciamiento, como era a necesidade de acreditar a existencia dunha contabilidad extraoficial levada a cabo por Luís Bárcenas, para probar un delito de apropiación indebida, ou o puntual lucro que puido haber con ocasión dunhas eleccións municipais en Majadahonda e Pozuelo sirva aos seus compañeiros para introducir pasajes onde colocan ao Partido popular e ao Grupo Correa nunha estrutura de colaboración estable.

 Hurtado oponse a considerar ao PP responsable a título lucrativo e considera que a sentenza maioritaria non explicou por que asevera que o PP era coñecedor do que se fixese nas agrupaciones de Majadahonda e Pozuelo, ?cando, nestas, Guillermo Ortega e Jesús Sepúlveda estaban actuando ás costas do seu partido, e menos explica que o PP, como formación política, haxa ter un beneficio?.

 Hurtado argumenta que o terceiro partícipe a título lucrativo caracterízase por ser o beneficiario, o que se lucra por recibir a correspondente partida, con orixe nun feito delituoso: ?por esa razón, por moito que se mencione ao pp, faise desde o seu abstracción como formación política, cando considero que os auténticos beneficiarios, aínda que se entenda como unha redundancia o que digo, foron quen se beneficiaron realmente das cantidades que proporcionou Francisco correa?.

 En última instancia, afirma, quen realmente obterían un beneficio serían Guillermo Ortega e Jesús Sepúlveda, ?xa que son os que se presentan ás eleccións municipais de 2003, e só en canto son militantes de devandito
 partido, é polo que se considera polas acusacións beneficiado este?.

 O maxistrado distingue entre a formación municipal e a nacional. Baséase na declaración de Pío García Escudero que explicou que en campaña electoral o grupo municipal quedaba baleiro de contido, porque se está nun momento en que deixaron de ser concelleiros unhas persoas e hai unha serie de candidatos que aspiran a selo. E sendo isto así, indica, ?e tendo en conta que Francisco Correa a quen entregaba personalmente os fondos era a Guillermo Ortega e a Jesús Sepúlveda, vese con máis claridade a distancia que hai entre esas irregulares entregas e o PP nacional, e, en consecuencia, o descoñecemento deste e a imposibilidad de control do que se fixese ás súas costas?.

 Para o maxistrado discrepante, non hai posibilidade de concretar que beneficio real e efectivo puido supoñer para o PP eses actos realizados para o seu promoción por Guillermo Ortega e Jesús Sepúlveda. E, de considerarse que si
 houbo lucro ou beneficio, este xuíz pregúntase de que xeito ese beneficio, que ten lugar no ámbito municipal, transcende a todo o partido.

 Sen negar a relación existente entre un partido político e o seu grupo municipal, este maxistrado conclúe que se debe manter a diferenza entre ambos si, como no caso presente, houbo unhas divergencias tan notables ?que o feito por unhas concretas persoas que situamos nunhas agrupaciones municipais foi ás costas e en contravención do que o partido desexaba?.

 En relación con Ricardo Galeote, o voto particular sinala que debe primar o ?in dubio pro reo? e xa que logo debe resultar absolto. Fronte á sentenza maioritaria, que sinala a este ex concelleiro de Estepona como responsable de adxudicar de forma directa varios contratos a empresas de Correa a cambio de viaxes e outros servizos, o voto particular apóiase na declaración exculpatoria que prestou durante o xuízo Francisco Correa respecto de este acusado; segundo declarou Correa, Galeote foi o único dos cargos públicos sentados no banquiño que non recibiu dádivas: ? non comprendo- sinala Hurtado- polo tanto, que habéndose dado tanto crédito ao testemuño daquel ( Correa) descártese esta parte del sen a menor explicación?.

 Ademais de Galeote, o voto particular propón tamén a absolución de Anxo Sanchís Perales e de Anxo Sanchís Herrero. Os dous resultaron condenados por blanqueo a un ano de prisión por axudar a Luís Bárcenas a ocultar o seu patrimonio ilícito, a través dun préstamo que, en nome da fundación Sinequanon, fixo a Anxo Sanchís Perales por importe de 3.000.000 euros. Segundo a sentenza maioritaria, deste xeito Bárcenas, en febreiro de 2009 e tras haberse ordenado as primeiras detencións xudiciais, intentou que ese diñeiro ilícito depositado nunha das súas contas suizas, entrase no circuíto lícito, coa axuda dos Sanchís.

 Fronte a este argumento, o maxistrado Hurtado conclúe que non quedou acreditado que estes dous acusados coñecesen que se tratase de diñeiro de procedencia ilícita, nin que os Sanchís coñecesen as actuacións irregulares de Luís Bárcenas. E máis aínda no caso do fillo de Anxo Sanchís, cuxa acusación, segundo Hurtado, é menos consistente ?porque vivindo como vivía en Arxentina, considero razoable que, como dicía, non estivese ao tanto desta cuestión que empezaba a ser incipiente en España?.

 Anxo Hurtado considera que outro dos condenados, o ex director Xeneral de Inmigración Carlos Clemente tamén merece a absolución. Aínda que desde a súa Consellería encargáronse actos, segundo Hurtado, nada tivo que ver el no seu contratación, como tampouco no seu facturación e xa que logo ningunha compensación debíaselle por eses actos. As decisións sobre esas contrataciones, con todas as irregularidades que se levaron a cabo, ?tomábaas López Vello e o que sucede é que, como a esas decisións había que darlles forma e para iso había que pasar por algunha Consellería ou Departamento, da mesma xeito que se utilizaron outras, utilizouse a de Carlos Clemente?. Hurtado conclúe que os datos solicitados non son suficientes para probar que Clemente recibise comisións en contraprestación de eventos adxudicados de xeito irregular.

lineaazul 1600

Otros articulos relacionados.....

PECHADO O CUARTO DE CONTENCIÓN
Días antes de que no Obelisco...

Esta mañá presentouse na sala de reunións da casa do Concello...

El próximo domingo 20 de enero el Club Waterpolo Pontevedra se...

O sábado 19 en sesión de tarde e o domingo 20 en dobre sesión...